Ta grupa filozofów i przyrodoznawców usiłowała interpretować filozofię marksistowską jako naukę, która rozciąga prawa nauk przyrodniczych na wszystkie dziedziny bytu i myślenia.
Mechanicyzm był swoistym przejawem wpływów pozytywizmu w filozofii marksistowskiej. Stanowisku mechanicystów przeciwstawili się dialektycy (A. M. Deborin, Władimir Adoratski, , , Jemieljan Jarosławski, , , J. E. Sten i inni). Mieli oni odmienne od mechanicystów poglądy na treść i zadania filozofii. Bronili pewnej autonomii filozofii w stosunku do nauk szczegółowych, przeciwstawiając się utożsamianiu jej problemów z problemami nauk szczegółowych. Stali na stanowisku jakościowego zróżnicowania zjawisk w przyrodzie i społeczeństwie. Zarazem uznawali, że zjawiska „wyższe” pósiadają pewne cechy, których nie posiadają zjawiska „niższe” (np. zjawiska biologiczne posiadają takie cechy, których nie mają zjawiska fizyko-chemiczne) . W styczniu 1931 r., w uchwale KC partii na temat czasopisma „Pod znamieniem marksizma” mechanicyzm został scharakteryzowany jako „próba swoistej rewizji marksizmu”. Pod wpływem krytyki szereg uczonych radzieckich, podzielających wcześniej poglądy mechanistyczne, porzuciło swe stanowisko.
Przypisy
Bibliografia
w językach obcych
Linki zewnętrzne
Kategoria:Filozofia marksistowska Kategoria:Debaty