W niektórych zakładach budowano dwa lub więcej pieców pierścieniowych o różnym przeznaczeniu (osobne dla klinkieru, cegły budowlanej i wapna).
Typowa roczna wydajność klasycznego pieca Hoffmanna w XIX i na początku XX wieku liczona była w milionach sztuk cegły – w zależności od liczby komór i organizacji pracy; w dużych zakładach nowoczesne piece tego typu mogły wytwarzać do kilku milionów cegieł rocznie. Współczesne odmiany hybrydowe, stosowane m.in. w Azji Południowej, osiągają wydajność rzędu kilkunastu–kilkudziesięciu milionów cegieł rocznie.
Znaczenie i ocena
Wprowadzenie pieca Hoffmanna stanowiło istotny krok w rozwoju przemysłu ceramiki budowlanej. Dzięki ciągłemu charakterowi pracy, odzyskiwaniu ciepła oraz lepszej kontroli nad przebiegiem procesu piece te zapewniały wyroby o bardziej powtarzalnej jakości niż piece komorowe, w których każde wypalenie miało charakter odrębnego cyklu. Stała dostępność ciepła i możliwość prowadzenia wypału praktycznie przez całą dobę umożliwiły znaczące zwiększenie produkcji cegły i dachówki w okresie szybkiego rozwoju miast i kolejnictwa w XIX wieku.