Dzięki temu spaliny uzyskują dostęp do niewypalonej cegły (M).
Do pieca wprowadza się surową, niewypaloną cegłę (R), którą ręcznie układa się w piecu, rozdzielając ją palnymi ściankami (J); w tym samym cyklu roboczym można jednocześnie wyjąć z pieca cegłę wypaloną (S).
Strefa wypału przesuwa się przeciwnie do ruchu wskazówek zegara przez odpowiednie zamurowywanie (L) i otwieranie (C) otworów w bokach pieca. Pełny cykl może zająć 14 dni.
Zastosowania
Pierwotnym i najważniejszym zastosowaniem pieców Hoffmanna był wypał cegły ceramicznej pełnej, a następnie także cegły drążonej, kształtek, dachówek i innych wyrobów ceramiki budowlanej. W literaturze technicznej i materiałach producentów współczesnych instalacji podkreśla się, że w piecach tego typu wypalać można także grubą ceramikę techniczną oraz niektóre gliniane materiały ogniotrwałe.
Od lat 60. XIX wieku system Hoffmanna zaczęto przystosowywać również do wypału wapna i gipsu, co znalazło zastosowanie m.in. w wapienniku w Płazie i innych ośrodkach przemysłu wapienniczego.