Ze względu na rosnący popyt na cegłę podczas szybkiej urbanizacji i rozwoju kolei, piece Hoffmanna były intensywnie budowane w krajach europejskich już w latach 60.–70. XIX wieku. W samej Europie w ciągu kilkunastu lat od wprowadzenia systemu powstały setki pieców kręgowych tego typu, z czego duża część w Prusach. W kolejnych dekadach system rozpowszechnił się również poza Europą – m.in. w Ameryce Północnej, w koloniach europejskich oraz w Azji Południowej i Południowo-Wschodniej, gdzie do dziś stanowi jedną z najpopularniejszych technologii wypału cegły.
Pierwotnie piec Hoffmanna przeznaczony był do wypału ceramiki budowlanej, lecz od lat 60. XIX wieku opracowywano jego modyfikacje do wypału wapna i gipsu; mimo innego przeznaczenia potocznie nadal określano je mianem „Hoffmanów”. W drugiej połowie XIX wieku piece tego typu stały się standardowym wyposażeniem nowoczesnych cegielni i wapienników na ziemiach niemieckich, a następnie na ziemiach polskich. alt=Piec Hoffmanna w Großtreben (Niemcy)|mały|Piec Hoffmanna w Großtreben (Niemcy) Na ziemiach polskich (w zaborach i później w II Rzeczypospolitej) piece Hoffmanna pojawiały się w nowych zakładach klinkierniczych i cegielniach od lat 60.–80. XIX wieku, m.in. w fabryce klinkieru w Nowogrodźcu koło Bolesławca oraz w wapienniku w Płazie koło Chrzanowa.