Jeszcze w drugiej połowie XX wieku w Polsce funkcjonowało wiele pieców kręgowych w starszych zakładach ceramicznych, stopniowo zastępowanych przez piece tunelowe.
Budowa
Piec Hoffmanna ma formę masywnej, murowanej budowli na planie zbliżonym do elipsy lub prostokąta z zaokrąglonymi narożnikami, otaczającej centralny komin lub zespół kominów. Wewnątrz obiektu znajduje się zamknięty w sobie kanał ogniowy o przekroju sklepionego korytarza, tworzący pierścień podzielony funkcjonalnie na szereg kolejnych komór (segmentów).
Typowe wymiary kanału ogniowego podawane w literaturze to szerokość około 3–5 m i wysokość 2–2,8 m, przy długości całkowitej rzędu 60–200 m – w zależności od liczby komór i zakładanej wydajności pieca. Komory oddzielone są od siebie jedynie umownymi granicami wynikającymi z usytuowania furtek załadowczych i kanałów spalin, a nie stałymi ścianami, co umożliwia „przesuwanie się” strefy ognia.