Cheilocystyd i pleurocystyd brak. Trama blaszek rozbieżna, zbudowana z wąskich strzępek o szerokości 2–4 μm, w środkowej warstwie nieprzeźroczystych. Skórka kapelusza o grubości 200–300 μm, typu ixotrichoderma, galaretowata, strzępki splątane, wąskie (2–4 μm), szkliste, rozgałęzione, mniej lub bardziej wyprostowane, niektóre wolne końce wystają ponad galaretowatą strefę. Trama kapelusza mniej lub bardziej równoległa, złożona z peryklinalnie ułożonych strzępek. Sprzążki rzadkie, tylko w strzępkach epikutis. Gatunki podobne Wodnicha biała (Hygrophorus eburneus) rośnie głównie pod drzewami liściastymi, zwłaszcza bukami. Wodnicha hiacyntowa (Hygrophorus hyacinthus) też rośnie pod świerkami, ale ma zapach hiacyntów i bardziej masywne owocniki.
Występowanie i siedlisko Występuje w Ameryce Północnej i w Europie. W piśmiennictwie naukowym w Polsce do 2003r. jedyne stanowisko podała Wanda Rudnicka-Jezierska w 1965 r. w Tatrzańskim Parku Narodowym pod nazwą Hygrophorus eburneus. NW późniejszych latach stanowiska podali A. Ronikier w 2012 oraz B. Gierczyk i inni w 2018 r.
Grzyb naziemny mykoryzowy.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Wodnichowate