Na łąkę przychodzą dzieci, niosąc najmłodsze z nich, by posadzić je w trawie pełnej mleczy. Maleńkie dziecko cieszy się, bawi i całuje żółte kwiaty. Starsze dzieci robią z łodyg mleczy zielone łańcuchy i ozdabiają nimi siebie. Najstarsze dzieci dmuchają w puchate nasiona, wierząc w przepowiednię babci o nowych ubraniach. W tej chwili wzgardzony kwiat staje się dla nich prawdziwym prorokiem. Promień słońca wskazuje na piękno i moc mleczy. Gałąź jabłoni odpowiada, że to piękno ma znaczenie jedynie dla dzieci. Na łące pojawia się staruszka, która wykopuje mlecze, by użyć ich korzeni jako lekarstwa lub sprzedać je w aptece.
Promień słońca opowiada o nieskończonej miłości Boga objawionej w całym stworzeniu. Podkreśla także równy podział wszystkiego w czasie i wieczności. Gałąź jabłoni odpowiada, że to tylko jego zdanie. Do pokoju wchodzą ludzie. Pojawia się młoda hrabina, która wcześniej umieściła gałąź jabłoni w przezroczystym wazonie. Hrabina niesie inną roślinę starannie osłoniętą kilkoma dużymi liśćmi. Chroni ją przed najmniejszym podmuchem wiatru. Gdy liście zostają ostrożnie odsunięte, ukazuje się delikatna kulista korona dmuchawca. Hrabina podziwia jej kształt, lekkość i niepowtarzalną budowę. Zachwyca się jej pięknem tuż przed tym, jak ma zostać rozwiana przez wiatr. Mówi, że chce ją namalować obok gałęzi jabłoni.