Przez komnaty przechodzą różni ludzie. Jedni podziwiają gałązkę, inni milczą lub przesadzają z zachwytem. Gałązka uświadamia sobie, że między ludźmi istnieją takie same różnice jak między roślinami. Myśli o tym, że jedni są ozdobą, drudzy są pożyteczni, a niektórych można by całkiem pominąć. Patrząc przez otwarte okno, gałązka widzi w ogrodzie rośliny bogate i biedne, także te skrajnie zaniedbane. Ze współczuciem spogląda szczególnie na powszechne mlecze, pogardzane jako chwasty i obdarzone brzydką nazwą „diabelskie mlecze”.
Gałąź jabłoni pogardza mleczem i twierdzi, że różnice między roślinami są tak naturalne jak między ludźmi. Promień słońca całuje zarówno kwitnącą jabłoń, jak i żółte mlecze na łące. Gałąź nie zastanawia się nad nieskończoną miłością Boga do wszystkiego, co żyje. Promień słońca dostrzega więcej i upomina gałąź, że patrzy zbyt wąsko. Jabłoń uważa mlecze za chwasty, których nikt nie wiąże w bukiety i które tylko przeszkadzają.