Dom Żołnierza Polskiego w Warszawie – nieistniejący już gmach wojskowego ośrodka kultury, zlokalizowany na warszawskiej Pradze, przy Zygmuntowskiej 3 (do 1916 – ul. Aleksandrowskiej), znajdujący się przy wejściu do Parku Praskiego, naprzeciw Bazyliki św. Michała Archanioła i św. Floriana.
Historia Obiekt powstał w 1903 roku z inicjatywy Warszawskiego Kuratorium Trzeźwości. Był to jednopiętrowy klasycystyczny budynek o funkcji teatralnej – znajdowała się w nim sala z 700 miejscami. Do 1928 roku był siedzibą teatrów: Praskiego (przemianowanego w 1925 roku na Teatr Odrodzony), a od 1927 roku działała tu jedna ze scen Teatru Ludowego. Ostatecznie, w dniu 10 października 1928 roku budynek został przekazany warszawskiemu garnizonowi Wojska Polskiego i otrzymał nazwę „Dom Żołnierza Polskiego w Warszawie”.
Inauguracja działalności Domu miała miejsce w dniu 10 listopada 1928 roku, a uroczystość uświetnili swoją obecnością: wiceminister spraw wojskowych gen. Daniel Konarzewski, biskup polowy Wojska Polskiego Stanisław Gall oraz aktor Aleksander Zelwerowicz, który wygłosił wówczas okolicznościowe przemówienie. Pierwszym kierownikiem placówki został kpt. Józef Bzowski.