Okres międzywojenny Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości fabryka musiała znaleźć nowe rynki zbytu, ponieważ dawny rynek rosyjski został utracony. W okresie międzywojennym znaczna część produkcji trafiała do Rumunii, Francji oraz francuskich kolonii: Indochin, Syrii, Tunezji i Algierii. W 1920 roku silniki z Grochowskiej zdobyły pierwszą nagrodę w konkursie motorów semi-diesel zorganizowanym w Paryżu przez Francuski Klub Automobilowy.
Motory wytwarzane przez Perkun dzielono na stałe (o mocach 1–120 KM), przewoźne na wózkach (lokomobile) oraz przewoźne na saniach (0,5–30 KM). Stosowano je m.in. do napędu młocarni, sieczkarni, śrutowników, wirówek, niewielkich prądnic, pomp, sprężarek, betoniarek czy wind. Silniki mogły pracować na różnych paliwach płynnych, w tym na ropie naftowej, nafcie, spirytusie, oleju gazowym oraz paliwach roślinnych.
Pod koniec lat 20. szczególną popularność zdobyły opatentowane pionowe motory spalinowe nowego typu, zaliczane do silników semi-diesel i pozbawione zaworów oraz złożonych mechanizmów rozrządu – funkcję tę pełniły podłużne okna w tulei cylindra otwierane i zamykane ruchem tłoka. Zużycie paliwa wynosiło według materiałów reklamowych 230–250 g na 1 KM mocy na godzinę.