W 1927 roku zakład zatrudniał ponad 300 osób, a do 1928 roku łączna produkcja osiągnęła około 10 000 motorów. W 1929 roku spółka opatentowała m.in. nowy rodzaj zapalnika do silników z tłbicą żarową, umożliwiający łatwiejszy rozruch, oraz odśrodkowy regulator dawki paliwa i momentu wtrysku do pompy wtryskowej, zapewniający stabilniejszą i bardziej ekonomiczną pracę silnika. W silnikach sprzężonych z młocarniami zastosowano także sprzęgła tarciowe pozwalające zatrzymać młocarnię przy pracującym motorze.
Perkun produkował również osprzęt do swoich silników, w tym oliwiarki, klucze do napraw, zbiorniki wody do chłodzenia, lampy naftowo-żarowe oraz części zamienne, a także tokarki rewolwerowe, armaturę i śruby fasonowe. Fabryka była jednym z pionierów krajowej produkcji silników okrętowych i śrub nawrotnych; oferowała wysokoprężne jednostki o mocach 20, 30, 40 i 60 KM przeznaczone m.in. dla rybołówstwa.
Wielki kryzys gospodarczy początku lat 30. poważnie pogorszył sytuację finansową przedsiębiorstwa. Z upadłości zakład został podniesiony 16 października 1936 roku, w dużej mierze dzięki działaniom nowego prezesa zarządu i jednocześnie dyrektora fabryki, inż. Jana Waśkiewicza. W końcu lat 30. znaczna część produkcji była już wykonywana na rzecz wojska.