13 Dywizja Powietrznodesantowa () – dywizja wojsk powietrznodesantowych Armii Stanów Zjednoczonych z okresu II wojny światowej. Przez większość czasu dowodził nią generał dywizji . Dywizję oficjalnie sformowano w sierpniu 1943 roku w Fort Bragg w Karolinie Północnej. Pozostała w służbie do lutego 1946 roku, jednak nigdy nie wzięła udziału w walkach.
Po sformowaniu dywizja pozostała na terytorium Stanów Zjednoczonych, gdzie kontynuowała szkolenie. Formalnie zakończono je we wrześniu 1944 roku, jednak konieczność dostarczenia uzupełnień dla 82 i 101 Dywizji Powietrznodesantowych spowodowała przedłużenie cyklu szkoleniowego o kolejne cztery miesiące. Dodatkowe opóźnienia wynikały z niedoboru samolotów transportowych w Stanach Zjednoczonych, co uniemożliwiało przeprowadzenie ćwiczeń desantowych na dużą skalę. Brak ten był konsekwencją priorytetowego zaopatrywania w sprzęt i maszyny obu dywizji prowadzących już działania bojowe w Europie, co stawiało 13 Dywizję w dalszej kolejności przydziału. Wskutek tych utrudnień 13 Dywizja Powietrznodesantowa osiągnęła pełną gotowość szkoleniową i bojową dopiero w styczniu 1945 roku.