Viktors Eglītis (ur. 15 kwietnia 1877 w Lejas Kauperos, zm. 20 kwietnia 1945) – łotewski powieściopisarz, teoretyk literatury, poeta, eseista, publicysta i dramatopisarz.
Uważany jest za jednego z najważniejszych propagatorów wczesnego modernizmu na Łotwie, związanego także z nurtami dekadentyzmu, a później – z jaunklasicismem i realizmem.
Życiorys Edukacja Uczył się w Lazdonie w prawosławnej szkole św. Mikołaja (1887-1888), następnie w prawosławnej Szkole Duchownej w Witebsku (1889-1893) i w tamtejszym seminarium (1893-1899). W latach 1899-1901 studiował w szkole rysunku w Penzie, a w latach 1901-1902 uczęszczał do pracowni malarskiej Ilji Riepina w Petersburgu. Ważnym elementem jego formacji była bliska znajomość z rosyjskimi symbolistami, m.in. Wiaczesławem Iwanowem, Walerijem Briusowem (jego wybór poezji Eglītis przetłumaczył na łotewski w 1904) oraz Aleksiejem Riemizowem.
W 1907 podjął studia filologii klasycznej na Uniwersytecie w Tartu, które kontynuował do 1913, choć ich nie ukończył. W 1927 został uznany za pełnoprawnego nauczyciela szkoły średniej mimo braku wykształcenia wyższego, a rok później uzyskał kwalifikacje na podstawie wydanych wcześniej monografii o Jānisie Poruku i Fallisie.