Mimo zmian zachowywał konsekwentnie dążenie do oryginalnej, intensywnej obrazowości.
Proza i eseistyka Wczesne opowiadania (1899-1902) oraz powieść Tilti un pārigājēji (wyd. książkowe 1926) wykazują cechy realizmu, choć widoczny jest już wpływ modernizmu. Modernistyczna poetyka dominuje w tomie opowiadań Vērtības pārvērtējot (1911) oraz w tomie poetyckim Elēģijas (1907).
Ważną część dorobku stanowią teksty teoretycznoliterackie. W eseju Poruks (1903) analizował początki modernizmu w literaturze łotewskiej. W 1914 ukazał się zbiór jego prac krytycznych Ceļš uz latvju renesansi. W 1921 opublikował dwie monografie – Jānis Poruks (rozszerzoną wersję eseju z 1903) oraz Fallijs, a w 1923 polemiczną pracę Andrievs Niedra savā dzīvē un darbos.
Szerokie panoramy społeczne przedstawiał w trylogii powieściowej: Skolotāja Kalēja piedzīvojumi (1914/1921), Nenovēršamie likteņi (1926) oraz Domājošā Rīga (1928/1934). Doświadczenia z I wojny światowej i okresu rewolucji odzwierciedlają m.in. opowiadania Latvietis Krievijā (1920), Juku laikos i Zvēru dārzā (1923).
Poezja W poezji Eglītis łączył elementy modernizmu, symbolizmu, klasycyzmu i refleksji osobistej. Tom Hipokrēna (1912) jest przykładem przejścia od modernizmu ku jaunklasicismowi.