W sierpniu 1914 został zmobilizowany do armii rosyjskiej. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 42 Brygady Artylerii. Awansował na podporucznika i porucznika. 26 marca 1917 w bitwie pod Baranowiczami został ciężko zatruty gazami. Przez kilka miesięcy leczył się w szpitalu w Moskwie oraz kurował na Kaukazie. W maju 1917, w czasie pobytu w Moskwie, wstąpił do Związku Wojskowych Polaków. Od lutego do kwietnia 1918 dowodził 16 kompanią (artyleryjską) pułku strzelców polskich im. Bartosza Głowackiego w Moskwie.
W listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Szkoły Oficerów Artylerii w Rembertowie. 1 lutego 1919 został przeniesiony do Szkoły Podoficerów Artylerii Nr 1 na stanowisko I oficera 2 baterii. 6 sierpnia 1919 objął dowództwo 3 baterii w tejże szkole (od 15 lutego 1920 w składzie Centralnego Obozu Podoficerskich Szkół Artylerii w Toruniu). Od sierpnia 1920 na czele 3 baterii walczył na wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się 22 sierpnia 1920 w bitwie pod Grabowem stoczonej przez Dywizję Ochotniczą.