10 czerwca 1921 dowódca I dywizjonu Centralnego Obozu Podoficerskich Szkół Artylerii, major Michał Zdzichowski sporządził „wniosek na odznaczenie orderem «Virtuti Militari»”, który został poparty przez byłego dowódcę 202 pułku piechoty, podpułkownika Modesta Sieranta i dowódcę Dywizji Ochotniczej, podpułkownika Adama Koca.
9 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w artylerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w Centralnym Obozie Podoficerskich Szkół Artylerii w Toruniu na stanowisku dowódcy 3 baterii. Od 1 czerwca 1921 jego oddziałem macierzystym był 1 pułk artylerii polowej Legionów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 157. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Później został przeniesiony macierzyście do 25 pułku artylerii polowej w Kaliszu z pozostawieniem w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu. W 1922 ukończył kurs dowódców dywizjonów. Następnie objął dowództwo 6 baterii Szkoły Podoficerów Zawodowych Artylerii, a później dowództwo I dywizjonu Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii. Od października 1922 do sierpnia 1923 przebywał na stażu we Francji.