W dolinie rzeki Semanggi (współcześnie rzeka Solo) doszło do połączenia kolumn zachodniej i centralnej; odtąd obie maszerowały wspólnie pod bezpośrednim Anthonio Hurdta i Amangkurata II. Równolegle kolumna wschodnia przeszła przez Pati, gdzie włączono do niej miejscowy kontyngent VOC, po czym kontynuowała marsz odrębną trasą w kierunku Kediri.
W trakcie marszu wojska sprzymierzone napotykały trudności, takie jak dezercje, słabą dyscyplinę, choroby, niedobory żywności oraz problemy z orientacją w terenie. Trasa wymagała kilkukrotnego forsowania rzek; brak mostów, wody wezbrane po ulewnych deszczach oraz grzęznące w błocie tabory i artyleria opóźniały przemarsz. Szczególne problemy miały oddziały VOC, które poruszały się przez środek Jawy – obszar dotąd im nieznany i obcy pod względem warunków terenowych. Hurdt rozważał wstrzymanie kampanii i pozostanie w dolinie Semanggi do następnego roku, jednak Amangkurat II nalegał na kontynuowanie marszu – jego zdanie ostatecznie przeważyło. W miarę posuwania się wojsk lojalistów na wschód siły Trunajayi unikały większych bitew, ograniczając się do drobnych potyczek i nieustannych napaści na grupy zaopatrzeniowe oraz maruderów.