Do połowy 1678 roku zmarli lub zostali wyeliminowani różni przeciwnicy Amangkurata II i sojuszu z VOC, co otworzyło drogę do bardziej zdecydowanej kampanii. Speelman objął stanowisko dyrektora generalnego (po awansie van Goensa), a dowództwo sił ekspedycyjnych powierzono – dotychczasowemu gubernatorowi Ambonu – z tytułem „superintendenta, admirała oraz dowódcy kampanii i wojny”. Mimo wieloletniej służby administracyjnej we wschodniej Indonezji Hurdt nie miał wcześniej doświadczenia ani na Jawie, ani w prowadzeniu operacji wojskowych; wybrano go głównie z braku lepszych kandydatów. Do wojsk VOC dołączyły także oddziały bugijskiego wodza – sojusznika kompanii z czasów (1666–1669).
Strony konfliktu mały|Amangkurat II (na zdjęciu) osobiście dowodził swoimi wojskami podczas tej kampanii Na początku kampanii wojska matarańskie liczyły 3000 uzbrojonych żołnierzy i 1000 tragarzy. W miarę marszu w głąb kraju pobierano po drodze nowe oddziały, a część lokalnych władców uznawała zwierzchność prawowitego sułtana, dzięki czemu armia królewska rozrosła się do 13 000 ludzi. Dezercje zmniejszyły jednak jej liczebność i w czasie szturmu na Kediri siły Mataramu liczyły już tylko około 1000 uzbrojonych wojowników.