Tron objął jego syn i towarzysz ucieczki – .
Pozbawiony armii, skarbca i funkcjonującego rządu, nowy sułtan udał się do Jepary, gdzie stacjonowała flota VOC pod dowództwem admirała . W październiku podpisał tam nowy traktat sojuszniczy. W zamian za pomoc w walce z wrogami Amangkurat II zobowiązał się wypłacić kompanii 310 000 reali oraz ok. 5000 ton ryżu – kwota ta obejmowała pokrycie kosztów wszystkich dotychczasowych kampanii VOC prowadzonych w interesie Mataramu do października 1677 roku. W kolejnych porozumieniach sułtan przekazał VOC na własność dystrykty na wschód od Batawii, a także Semarang, Salatigę i okolice, przyznał kompanii monopol na przywóz tekstyliów i opium do Mataramu oraz wyłączne prawo skupu cukru z terenów sułtanatu.
Po podpisaniu układu Speelman i Amangkurat II chcieli jak najszybciej ruszyć przeciwko rebeliantom, ale kampanię opóźniała ostrożna polityka gubernatora generalnego VOC , wewnętrzne konflikty na dworze matarańskim oraz sprzeciw części dostojników wobec zaangażowania Holendrów. W listopadzie i grudniu 1677 roku prowadzono jedynie ograniczone operacje na północnym wybrzeżu – siły Mataramu przy wsparciu VOC odniosły tam częściowe sukcesy. W styczniu 1678 roku zmarł Maetsuycker, a jego następcą został – zmiana ta przyniosła zwrot w polityce kompanii.