Puciera, także w formie putyra (Śląsk Cieszyński, Gorce, Spisz, Beskid Sądecki) lyb puciyra (Żywiecczyzna, Orawa, Podhale) – duże, drewniane, zwykle klepkowe naczynie, typowe dla tradycyjnej gospodarki szałaśniczej w Karpatach. Wyraz prastarej kultury karpackiej. Naczyniami podobnymi, choć o zróżnicowanych kształtach i przeznaczeniu, są różnego rodzaju dzieżki, faski, sądki czy cebrzyki. Mniejsze naczynie tego rodzaju to pucierka lub odpowiednio putyrka. Jak podaje Katarzyna Ceklarz w odniesieniu do nazwy puciera, Słowo to występuje w wielu językach i trudno jest jednoznacznie określić jego pochodzenie.
Puciera jest zwykle największym naczyniem na szałasie. Jest ono wykonywane ze świerkowych klepek ściągniętych obręczami, w kształcie prostym (walcowym) lub nieznacznie zwężającym się ku dołowi. Służy do zlewania mleka po udoju, jego ścinania podpuszczką (reg. klagania, klogania) i produkcji sera, a później czasowego przechowywania żętycy.