Masakra w Batawii ( – dosł. „mord na Chińczykach”; – dosł. „zamieszki w dzielnicy chińskiej”) – pogrom i rzeź ludności pochodzenia chińskiego, która miała miejsce w Batawii (dzisiejsza Dżakarta) w Holenderskich Indiach Wschodnich. Dokonana została przez żołnierzy Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej (VOC) oraz sprzymierzonych z nimi członków innych grup etnicznych zamieszkujących miasto. Przemoc w Batawii trwała od 9 października do 22 października 1740 roku, a drobne starcia poza murami miejskimi przeciągnęły się do końca listopada tego roku. Według szacunków historyków zginęło co najmniej 10 000 Chińczyków, a jedynie od 600 do 3000 osób tej narodowości przeżyło masakrę.
We wrześniu 1740 roku, w obliczu narastającego niezadowolenia wśród ludności chińskiej – wywołanego represjami ze strony władz oraz spadkiem cen cukru – gubernator ogłosił, że każde powstanie zostanie stłumione z użyciem siły śmiertelnej. 7 października setki Chińczyków etnicznych, w większości pracowników cukrowni, zabiło 50 holenderskich żołnierzy.