Polityka deportacyjna wywołała niepokój wśród pozostałej ludności chińskiej, a wielu robotników porzuciło pracę w cukrowniach.

W tym samym czasie rdzenni mieszkańcy Batawii, w tym służba pochodzenia betawijskiego, z coraz większą nieufnością odnosili się do ludności chińskiej. Kluczową rolę odgrywały czynniki ekonomiczne: większość miejscowych żyła w ubóstwie i postrzegała Chińczyków jako tych, którzy zajmują najzamożniejsze dzielnice miasta. Chociaż holenderski historyk Albertus Nicolaas Paasman określa Chińczyków tamtego okresu mianem „Żydów Azji”, rzeczywistość była bardziej złożona. Wielu ubogich Chińczyków zamieszkujących okolice Batawii pracowało w cukrowniach i czuło się wyzyskiwanych zarówno przez holenderskie, jak i chińskie elity. Zamożni Chińczycy byli właścicielami cukrowni, zajmowali się dzierżawą podatków oraz handlem morskim, czerpiąc dochody z przetwórstwa cukru oraz produkcji lambanógu – napoju alkoholowego na bazie melasy i ryżu. Jednak to holenderskie władze narzucały ceny cukru, co samo w sobie budziło niezadowolenie. Spadek światowych cen cukru, który rozpoczął się w latach 20. XVIII wieku w wyniku zwiększonego eksportu do Europy i konkurencji ze strony Indii Zachodnich, poważnie odbił się na przemyśle cukrowniczym w Indiach Wschodnich.