W latach 30. XVIII wieku polityka deportacyjna została zaostrzona w następstwie epidemii malarii, która pochłonęła tysiące ofiar, w tym gubernatora . Według indonezyjskiego historyka epidemia ta przyczyniła się do wzrostu nieufności i wrogości zarówno wśród Holendrów, jak i rdzennej ludności wobec społeczności chińskiej, której liczebność wzrastała, a zamożność stawała się coraz bardziej widoczna. 25 lipca 1740 roku, z polecenia gubernatora , komisarz ds. rdzennej ludności, Roy Ferdinand, wydał dekret nakazujący deportację wszystkich Chińczyków uznanych za podejrzanych na Cejlon (współczesna Sri Lanka), gdzie mieli być zmuszeni do pracy przy zbiorach cynamonu. Zamożnych Chińczyków szantażowali skorumpowani holenderscy urzędnicy, wymuszając łapówki pod groźbą wysłania na wyspę. Według Thomasa Stamforda Rafflesa – badacza i administratora Jawy – inicjatywa masowych deportacji najbiedniejszych Chińczyków miała pochodzić od mianowanego przez Holendrów kapitana Chińczyków w Batawii, Nie Hoe Konga, który rzekomo doradził identyfikację ich po ubraniach w kolorze czarnym lub niebieskim. Po Jawie krążyły też pogłoski, że deportowanych nie dowożono do celu, tylko wyrzucano za burtę po oddaleniu się od brzegu Jawy, a według innych ginęli w wyniku buntów na pokładach statków.