Po powrocie ze szpitala ponownie objął dowództwo II batalionu. Od lutego do kwietnia 1921 pełnił obowiązki dowódcy 31 pp. 2 maja 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 31 pp. Później został przeniesiony w rezerwie do 11 pułku piechoty w Tarnowskich Górach. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 344. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i posiadał przydział w rezerwie do 34 pułku piechoty w Białej Podlaskiej.
W latach 30. XX w. był zatrudniony w Dyrekcji Przedsiębiorstwa Państwowego „Państwowy Monopol Spirytusowy” w Warszawie na stanowisku kierownika Biura Ochrony Rynku. Mieszkał w stolicy przy ul. Mariensztat 6 m. 39. W ramach osadnictwa wojskowego otrzymał 11,5 ha ziemi w osadzie Wola Rycerska, w gminie Katerburg powiatu krzemienieckiego. W latach 1930–1932 uzupełnił wykształcenie w Instytucie Naukowej Organizacji w Warszawie. Pełnił społecznie funkcję członka Zarządu Koła Nr 3 Związku Peowiaków w Warszawie. Na stopień majora rezerwy został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 1. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W czasie okupacji niemieckiej został zatrzymany i osadzony na Pawiaku.