Wiosną 1917 został wcielony do Polskiej Siły Zbrojnej i przydzielony do Kursu Wyszkolenia Piechoty nr 2 w Ostrowi Mazowieckiej na stanowisko komendanta 11 kompanii. 14 lipca 1917 w czasie kryzysu przysięgowego został aresztowany przez Niemców za propagandę antyprzysięgową i internowany w Beniaminowie. W obozie uległ wypadkowi (złamanie nogi) i został zwolniony do szpitala. W październiku 1918 objął komendę Obwodu I Okręgu VII Polskiej Organizacji Wojskowej. W listopadzie 1918 kierował akcją rozbrajania Niemców w Aleksandrowie Kujawskim i powiecie nieszawskim, a następnie rozpoczął organizację batalionu strzelców kujawskich, późniejszego II batalionu 31 włocławskiego pułku piechoty, a następnie 31 pułku strzelców kaniowskich.
2 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i mianowany porucznikiem w piechocieDz. Rozk. Wojsk. Nr 10 z 11 grudnia 1918, poz. 217.. W lutym 1919 objął dowództwo 7 kompanii 31 pp i dowodził nią „podczas ofenzyw w Małopolsce Wschodniej przeciwko Ukraincom”. Od października do grudnia 1919 był słuchaczem kursu dowódców batalionów w Szkole Aplikacyjnej Oficerów Piechoty Rembertowie. 4 grudnia 1919 został mianowany kapitanem z dniem 1 grudnia 1919Dz. Rozk. Wojsk. Nr 99 z 29 grudnia 1919, poz. 4284.. 2 sierpnia 1920 dowodząc II batalionem w walkach nad Bugiem został ranny.