Wraz z powojenną rozbudową Rzeszowa oraz budową dużych osiedli mieszkaniowych po zachodniej stronie rzeki podjęto decyzję o przekształceniu nadrzecznych terenów w ogólnodostępny obszar rekreacyjny. Park Kultury i Wypoczynku został utworzony w drugiej połowie lat 60. XX wieku, w znacznej części w czynie społecznym, jako element założenia urbanistycznego dawnego osiedla Obrońców Stalingradu II (obecnie osiedle gen. Grota-Roweckiego). Za projekt parku odpowiadał zespół architektów w składzie: Stanisław Majka, Jan Lisowski, Elżbieta Stafiej i Stanisław Wantuch.
Na przełomie lat 60. i 70. XX wieku w dolnym biegu Wisłoka rozpoczęto budowę zapory i Zbiornika Rzeszowskiego, który miał pełnić funkcje retencyjne, przeciwpowodziowe i rekreacyjne. Powstanie zapory i sztucznego zalewu wymusiło uporządkowanie nabrzeży oraz ukształtowanie ciągłego układu bulwarów spacerowych, biegnących wzdłuż lewego brzegu rzeki, częściowo przez teren parku. Dzięki połączeniu parku z nowo powstałym Zalewem na Wisłoku obszar ten stał się jednym z głównych korytarzy rekreacyjnych miasta oraz ważnym siedliskiem ptactwa wodnego i innych gatunków związanych z doliną Wisłoka.