Z 272 osób objętych transakcją do Luizjany ostatecznie wywieziono jedynie 206; jezuici zezwolili osobom w podeszłym wieku oraz tym, których małżonkowie mieszkali w pobliżu i nie należeli do jezuitów, na pozostanie w Marylandzie.
Sprzedaż wywołała natychmiastowy sprzeciw wśród samych jezuitów. Niektórzy z nich skierowali do Roothaana pełne emocji listy, potępiając transakcję jako niemoralną. Ostatecznie Roothaan usunął ze stanowiska prowincjała Marylandu za nieposłuszeństwo i wywołanie publicznego zgorszenia, skazując go na kilkuletnie wygnanie do Nicei. Mimo że posiadanie niewolników przez jezuitów z Marylandu oraz sprzedaż z 1838 roku były od dawna znane w literaturze naukowej, fakty te stały się szerzej znane dopiero w 2015 roku, wywołując publiczne zaskoczenie. W konsekwencji podjęto badania nad historycznymi związkami Uniwersytetu Georgetown i Towarzystwa Jezusowego z niewolnictwem. Uniwersytet Georgetown oraz zmieniły nazwy budynków, Georgetown wprowadził preferencje rekrutacyjne dla potomków niewolników, a zobowiązała się do zebrania dla nich 100 milionów dolarów.
Tło historyczne alt=|mały|upright=1.1|Mapa posiadłości jezuickich w Maryland w XVII–XIX wieku