Mulledy i McSherry z coraz większą stanowczością występowali przeciwko dalszemu posiadaniu niewolników przez jezuitów. Choć nadal opowiadali się za stopniowym uwalnianiem, uznawali, że rozwiązanie to staje się coraz mniej realne. W społeczeństwie Marylandu narastały bowiem obawy związane ze wzrostem liczby wolnych Afroamerykanów. Obaj jezuici przewidywali, że wobec społecznego oporu przed kolejnymi zwolnieniami niewolników zakon może zostać zmuszony do ich masowej sprzedaży.
W 1833 roku misja marylandzka została podniesiona do rangi prowincji. W 1835 odbyła się pierwsza kongregacja prowincjalna, podczas której ponownie rozpatrywano kwestię dalszych losów plantacji. Prowincja była głęboko podzielona. Jezuici urodzeni w Ameryce opowiadali się za sprzedażą, natomiast misjonarze europejscy się temu sprzeciwiali, uznając zarówno zbycie dziedzicznych ziem, jak i sprzedaż niewolników na Głębokie Południe – gdzie ci nie chcieli trafić – za akt niemoralny, powodujący szkodę materialną i moralną.