Jego zdaniem, tak jak akcja powieści Faulknera osadzona jest na głębokim , tak wydarzenia książki Chase’a toczą się w nieokreślonym miejscu, będącym mieszanką stereotypów zaczerpniętych z pulpowej literatury i filmów gangsterskich.
George Orwell w eseju Raffles and Miss Blandish z 1944 roku porównał książkę do opowiadań o fikcyjnej postaci autorstwa E. W. Hornunga. W swojej pracy określił ją jako „wyjątkowy utwór literacki, w którym nie ma ani jednego zbędnego słowa, ani niestosownej nuty”. Zdaniem Orwella największa popularność książki przypada na rok 1940 podczas bitwy o Anglię i Blitzu. W swoim eseju zauważa także, że nikt nie szukałby bohaterów i złoczyńców w poważnej powieści, ale w prozie niskiej klasy wciąż oczekuje się wyraźnego rozróżnienia między dobrem a złem oraz między legalnością a nielegalnością.
Po publikacji powieść zyskała dużą popularność wśród brytyjskich żołnierzy podczas II wojny światowej. Czytelnicy z sił zbrojnych cenili zwłaszcza jej śmiałe, sensacyjne fragmenty, które wyznaczały nowe granice w ówczesnej literaturze popularnej.