Ponieważ cukier był stosunkowo drogi, Neal zastępował jego część sproszkowanym gipsem; później tłumaczył się słowami: „gdzie ja używam funta, inni używają całej tony”.
Przebieg zdarzeń
W tygodniu poprzedzającym sobotni targ Neal miał przygotować dla Hardakera kolejną partię pastylek, ale zabrakło mu „daftu”. Poprosił więc swojego lokatora, Jamesa Archera, by udał się do apteki w oddalonym o osiem kilometrów Shipley i kupił sproszkowany gips. Właściciel apteki, Charles Hodgson, leżał chory w łóżku, więc obsługę prowadził jego pomocnik William Goddard, któremu powiedziano, że zamiennik znajduje się w beczce na strychu. Goddard pracował u Hodgsona zaledwie od kilku tygodni i liczył na przyjęcie na praktykę. Gdy Archer poprosił o „daft”, Goddard poszedł na strych i wziął pięć kilogramów proszku z beczki. Nie zauważył, że na strychu stały dwie identyczne beczki – sięgnął po tę zawierającą tritlenek diarsenu. Etykieta z nazwą substancji znajdowała się wyłącznie na spodzie.