W przepisach określono szeroką definicję zwierzęcia. Za „zwierzęta” w rozumieniu rozporządzenia uznawano zarówno wszystkie gatunki zwierząt domowych i oswojonych – w tym zwierzęta gospodarskie i ptactwo – jak również schwytane osobniki zwierząt dzikich. Chronione były także ryby, płazy, gady, owady i inne bezkręgowce, co potwierdzało nowoczesne, jak na ówczesne czasy, podejście ustawodawcy do kwestii ochrony fauny. Tak szerokie ujęcie przedmiotu ochrony znacząco wykraczało poza ówczesne standardy europejskie.
Rozporządzenie równie szeroko ujmowało pojęcie „znęcania się nad zwierzętami”Joanna Helios, Wioletta Jedlecka, Znęcanie się nad zwierzęciem w doktrynie prawa karnego i w orzecznictwie sądowym – kilka uwag tytułem wstępu do rozważań o prawnej ochronie zwierząt, Przegląd Prawa i Administracji, Nr 3759, CVIII, Wrocław 2017.. Za działania o takim charakterze uznawano m.in.: użytkowanie do pracy zwierząt chorych, rannych, kulawych lub nadmiernie wyczerpanych; bicie zwierząt po głowie, dolnej części brzucha lub po dolnych odcinkach kończyn; stosowanie twardych, ostrych bądź nieodpowiednich narzędzi do poganiania; przeciążanie zwierząt pociągowych i jucznych ładunkiem oczywiście nieadekwatnym do ich siły lub do stanu nawierzchni dróg;