a także zmuszanie ich do zbyt szybkiego biegu, przekraczającego ich możliwości fizyczne. Ustawodawca wskazał również, że do kategorii znęcania mogą być zaliczane „inne przypadki”, co pozostawiało organom ścigania i sądom możliwość elastycznej interpretacji w celu skutecznej ochrony zwierząt.
Istotnym elementem rozporządzenia z 1928 r. było więc nie tylko wyliczenie typowych zachowań uznawanych za niedopuszczalne, lecz także stworzenie ram prawnych umożliwiających szeroką i kompleksową ochronę zwierzątBarbara Klimek, Przemoc wobec zwierząt i prawna ochrona zwierząt w Polsce, Życie Weterynaryjne, 2018, 93(9).. Ujęcie to odzwierciedlało ówczesne dążenia państwa do kształtowania etycznych standardów w zakresie traktowania zwierząt domowych, gospodarskich i dzikich. Dzięki tak zredagowanym przepisom możliwe było skuteczniejsze przeciwdziałanie okrucieństwu oraz stopniowe podnoszenie świadomości społecznej w zakresie humanitarnego traktowania zwierzątRozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości z dnia 27 grudnia 1930 r. o upoważnieniu niektórych stowarzyszeń do współdziałania z organami państwowymi w ujawnianiu przestępstw przeciwko ochronie zwierząt. Dz.U. 1931 nr 3, poz.