Na szczycie pędów tegorocznych i z pąków bocznych wyrastają ciernie o długości od 2 do 7 cm, często z pąkami bocznymi, z których rozwijają się ciernie drugiego rzędu. Pęd w kolejnym sezonie kontynuuje wzrost z pąka bocznego u nasady szczytowego ciernia. Pąki drobne, kulistojajowate, okryte 2–3 kapturkowatymi łuskami gęsto pokrytymi rdzawymi włoskami tarczkowatymi, stąd ciemnobrązowe. System korzeniowy jest palowy, ale z rozległymi korzeniami bocznymi biegnącymi równolegle do powierzchni gruntu i często tworzącymi odrosty – stąd z czasem pojedyncze osobniki tworzą zwykle mniej lub bardziej rozległe zarośla. Część korzeni sięga głęboko umożliwiając roślinie przetrwanie susz. Główna masa korzeni znajduje się na głębokości 0,5 m w odległości do 2 m od pnia.
Liście Rozwijają się skrętolegle na tegorocznych przyrostach (u podgatunku sinensis zwykle naprzeciwlegle). Są siedzące do krótkoogonkowych (ogonek osiąga do 3 mm długości) i pozbawione przylistków. Blaszka liściowa wąskolancetowata do jajowatej, długości do 5–9 cm i szerokości do 1,3 cm. Kształt blaszki jest bardzo zmienny między różnymi populacjami – proporcja szerokości do długości wynosić może od 1:4 do 1:20. Jest całobrzega, na szczycie zaostrzona lub stępiona, u nasady długo zwężająca się, brzegi liści są często podwinięte.