W 1811 opublikował de sur la naissance du roi de Rome o narodzinach króla Rzymu, za który dostał dar od Napoleona (kiedy później otrzymał w ramach dodatkowego poboru powołanie, odmówił wzięcia udziału w marszu)). Pomimo rodzinnych powiązań z Wielkim Kanclerzem Cesarstwa, był jednym z pierwszych, którzy w 1814 założyli białą kokardę. Pierwsza pieśń na cześć Burbonów zaśpiewana we Francji w owym czasie była jego autorstwa, a wodewil Clefs de Paris ou le descendant de Henri IV pierwszą sztuką wystawioną w Paryżu na ich cześć. 24 października 1814 wystawił z Armandem d’Artois wodewil Vénus hottentote.

Zaangażowanie w sprawę legitymizmu postawiło go w trudnej sytuacji podczas 100 dni Napoleona w 1815. Zarejestrował się na liście królewskich ochotników i podążył za Ludwikiem XVIII na wygnanie do Gandawy. Nie odbył służby wojskowej, ograniczając się do wydania pierwszego i jedynego numeru gazety „Le Nain rose”, ukazującej się przez kilka dni. Po powrocie króla przygotował i rozesłał proklamacje ku czci Ludwika XVIII.