Powróciwszy do Paryża wznowił pisanie sztuk – m.in. w 1824 Les Femmes romantiques ou Lord, jednoaktową komedię wodewilową z – aż do rewolucji lipcowej w 1830, kiedy to przestały być wystawiane, gdy zmieniły się okoliczności (trzy z nich zostały zakazane; pierwsza była oparta na historii króla Chlodwiga, druga nosiła tytuł Traité d’Amiens, zaś trzecia Henri V, ou l’An 1880). Mimo to odniósł jeszcze kilka sukcesów, podejmując sześć miesięcy po Mélesville temat zaczerpnięty z Balzaca w sztuce Folle de la Bérésina, w teatrze, który opuścił dopiero na krótko przed śmiercią.
Śmierć i pogrzeb Théaulon pracował do ostatnich dni swego życia. Premiera jego ostatniej sztuki, Ingénue de Paris, która miała być wystawiona w Théâtre du Vaudeville wieczorem w dniu jego pogrzebu, została przełożona o jeden dzień. Nadmierna hojność wobec rodziny i przyjaciół, a także brak przewidywania i niefrasobliwość sprawiły, że po zarobieniu ponad 800 tys. franków z wystawiania swoich sztuk, zmarł, nie zostawiając wystarczającej sumy na pokrycie kosztów pogrzebu (pokryła je utworzona przez stowarzyszenie dramatopisarzy składka). W jego pogrzebie uczestniczyło blisko 150 literatów, reżyserów teatralnych i aktorów.