Jak zauważył Gwilym Beckerlegge, „wspieranie misji chrześcijańskich stało się nierozerwalnie związane z próbami określenia roli Wielkiej Brytanii w Indiach i uzasadnienia samej brytyjskiej obecności w tym kraju”. Pytanie brzmiało, czy Wielka Brytania powinna jedynie administrować Indiami, czy też je „ucywilizować” – a jeśli to drugie, to czy poprzez rozwijanie istniejącej kultury i religii, czy też ich zastępowanie. Wielu zwolenników wzmożonej działalności misyjnej, jak podkreśla Beckerlegge, traktowało wydarzenia z 1857 roku jako „boską karę” za dotychczasowe zaniedbanie chrystianizacji kraju.
W kwestii nauczania sanskrytu istniały dwa odmienne nurty. Jeden zakładał, że język ten należy studiować, by ułatwić administrowanie Indiami oraz nawracanie ich mieszkańców na chrześcijaństwo. Drugi uważał sanskryt za wart poznania dla własnej wartości. Kompania Wschodnioindyjska prowadziła już wcześniej nauczanie sanskrytu w swoich szkołach – w Haileybury w Hertfordshire oraz w College of Fort William w Kalkucie – aby przygotować urzędników do lepszego rozumienia miejscowej kultury. U niektórych z nich kontakt z tekstami sanskryckimi budził zainteresowanie indyjską religią i myślą.