mały|Rzymski kamień milowy z 3. wieku naszej ery z wizerunkiem rzymskiego dromedariusa Dromedarii - lekka jazda wielbłądzia w armii późnego Cesarstwa Rzymskiego należąca do oddziałów pomocniczych (łac. Auxilia) rekrutowana głównie w Syrii. Jednostki tego typu stacjonowały na terenie Syrii, Arabii i Egiptu.
Historia Pierwszym kontaktem rzymskich wojsk z jazdą dosiadającą wielbłądów była bitwa pod Magnezją, w której armia dowodzona przez Lucjusza Scypiona Azjatyckiego pokonała wojska Antiocha III Wielkiego. Jeźdźcy wielbłądów mieli posługiwać się w bitwie łukami i długimi mieczami.
Rzymska armia, walcząca z armiami bliskowschodnich państw oraz plemionami beduinów zapewne wielokrotnie miała okazję zapoznania się z wykorzystywaną przez nich jazdą wielbłądzią, jednak wdrożenie tego typu jednostek do własnej armii nastąpiło dość późno. Mimo że wielbłądy były wykorzystywane przez Rzymian w celach cywilnych przynajmniej od czasów Nerona, pierwsze wzmianki o utworzeniu jednostki dromedarii pojawiają się dopiero za panowania cesarza Trajana. Licząca ok. 1000 jeźdźców ala I Ulpia dromedariorum Palmyrenorum miliaria sformowana została w czasach, gdy planowano podbój Arabii. Jak sama nazwa wskazuje, jednostkę formowano głównie z mieszkańców syryjskiej Palmyry, obeznanych w terenie i sztuce ujeżdżania wielbłądów.