Pedagogika specjalna w latach powojennych Po II wojnie światowej stopniowo temat kształcenia osób niepełnosprawnych powraca w obszar zainteresowania naukowców i praktyków. Rozwijają się ponownie prace naukowe, prowadzone są intensywne badania, niemal we wszystkich krajach powstają czasopisma specjalistyczne i nowe placówki dla osób niepełnosprawnychO. Lipkowski 1979, s. 101.. Początkowo szkolnictwo specjalne rozwijało się bardzo powoli, co wynikało z ogólnego wyniszczenia kraju oraz zubożenia kadr – wielu specjalistów zginęło podczas wojny. Z 63 placówek istniejących w 1939 r., po wojnie pozostało 14. Jednak już w latach 1945–1955 nastąpił ich trzykrotny przyrostWyczesany J., Pedagogika upośledzonych umysłowo. Kraków, 2002, s. 69–71..
Absolutna nowością w okresie powojennym było wprowadzenie do systemu oświaty: przedszkoli specjalnych, „szkół życia”, czyli placówek edukacyjnych dla osób głębiej niepełnosprawnych intelektualnie. Ich rozwój na przestrzeni lat postępował bardzo dynamicznie, wciąż jednak nie zaspokajał faktycznych potrzeb społecznych w tym zakresie. W roku 1995 istniało w Polsce ponad 100 „Szkół życia” i 31 przedszkoli specjalnychWyczesany J., Pedagogika upośledzonych umysłowo. Kraków, 2002, s. 72..