Gdy w 1867 roku kończyła się druga kadencja Curtina jako gubernatora, a Cameron ponownie ubiegał się o mandat senatorski, obaj politycy skoncentrowali wysiłki na wakującym po Edgarze Cowanie miejscu w Senacie.
Cowan oddalił się od głównego nurtu Partii Republikańskiej, stając się sojusznikiem prezydenta Andrewa Johnsona, co wykluczało jego szanse na uzyskanie partyjnej nominacji na kolejną kadencję. O republikańską nominację ubiegali się również inni politycy, m.in. członek Izby Reprezentantów Thaddeus Stevens oraz były spiker tej izby . Ich powodzenie zależało jednak od pata pomiędzy Cameronem a Curtinem. Obaj główni pretendenci zabiegali o poparcie republikańskich kandydatów do legislatury stanowej i dążyli do obsadzenia kluczowych stanowisk swoimi zwolennikami.
Zwolennik Curtina, , uchodził za faworyta w walce o fotel spikera Izby Reprezentantów Pensylwanii. Przeciwnicy Curtina – w tym zwolennicy pozostałych kandydatów na senatora – połączyli jednak siły i udaremnili jego wybór. Spikerem został ostatecznie stronnik Camerona, , który wykorzystał swoje uprawnienia, by wpłynąć na republikańskich legislatorów. W głosowaniu klubu parlamentarnego Partii Republikańskiej Cameron uzyskał wymaganą większość i zapewnił sobie partyjną nominację. Klub demokratyczny poparł natomiast Cowana.