Wybory do Senatu Stanów Zjednoczonych w Pensylwanii w 1867 roku – wybory, w których 15 stycznia 1867 roku Zgromadzenie Ogólne Pensylwanii po raz trzeci wybrało Simona Camerona na senatora Stanów Zjednoczonych (wcześniej dokonało tego w 1845 i 1857 roku). W głosowaniu Cameron pokonał urzędującego senatora , który mimo przynależności do Partii Republikańskiej uzyskał poparcie frakcji demokratycznej w legislaturze. Ponieważ republikanie dysponowali zdecydowaną większością w obu izbach, o wyniku przesądziła wewnątrzpartyjna nominacja. W głosowaniu klubu republikańskich członków legislatury Cameron pokonał gubernatora .
Cameron i Curtin stali na czele dwóch rywalizujących ze sobą frakcji Partii Republikańskiej. Ich wzajemna rywalizacja, zapoczątkowana już w 1855 roku, przybrała charakter głębokiego konfliktu. W 1860 roku Cameron bezskutecznie próbował zablokować republikańską nominację Curtina na gubernatora, natomiast Curtin równie bezskutecznie usiłował zapobiec objęciu przez Camerona stanowiska sekretarza wojny w gabinecie prezydenta Abrahama Lincolna. Cameron pod naciskiem zrezygnował z tego urzędu w styczniu 1862 roku. W 1863 roku ponowił nieudaną próbę powrotu do Senatu. Gdy w 1867 roku kończyła się druga kadencja Curtina jako gubernatora, a Cameron ponownie ubiegał się o mandat senatorski, obaj politycy skoncentrowali wysiłki na wakującym po Edgarze Cowanie miejscu w Senacie.
Cowan oddalił się od głównego nurtu Partii Republikańskiej, stając się sojusznikiem prezydenta Andrewa Johnsona, co wykluczało jego szanse na uzyskanie partyjnej nominacji na kolejną kadencję. O republikańską nominację ubiegali się również inni politycy, m.in. członek Izby Reprezentantów Thaddeus Stevens oraz były spiker tej izby . Ich powodzenie zależało jednak od pata pomiędzy Cameronem a Curtinem. Obaj główni pretendenci zabiegali o poparcie republikańskich kandydatów do legislatury stanowej i dążyli do obsadzenia kluczowych stanowisk swoimi zwolennikami.
Zwolennik Curtina, , uchodził za faworyta w walce o fotel spikera Izby Reprezentantów Pensylwanii. Przeciwnicy Curtina – w tym zwolennicy pozostałych kandydatów na senatora – połączyli jednak siły i udaremnili jego wybór. Spikerem został ostatecznie stronnik Camerona, , który wykorzystał swoje uprawnienia, by wpłynąć na republikańskich legislatorów. W głosowaniu klubu parlamentarnego Partii Republikańskiej Cameron uzyskał wymaganą większość i zapewnił sobie partyjną nominację. Klub demokratyczny poparł natomiast Cowana. W głosowaniu obu izb Zgromadzenia Ogólnego Pensylwanii Cameron odniósł zdecydowane zwycięstwo nad Cowanem. Sprawował mandat senatora do 1877 roku. Kierowana przez niego potężna organizacja polityczna (tzw. Cameron machine) dominowała w polityce Pensylwanii przez pół wieku. Curtin w późniejszych latach przeszedł do Partii Demokratycznej i w latach 1881–1887 zasiadał przez trzy kadencje w Izbie Reprezentantów. Cowan nigdy już nie wrócił do sprawowania funkcji publicznych.
Tło Podczas prac nad Konstytucją Stanów Zjednoczonych w 1787 roku uczestnicy Konwencji Konstytucyjnej ustalili, że senatorów Stanów Zjednoczonych będą wybierać legislatury stanowe, a nie obywatele. Tryb wyboru regulowało prawo federalne. Głosowanie musiało rozpocząć się w drugi wtorek po pierwszym posiedzeniu i wyborze władz obu izb legislatury stanu, w której kończyła się dana kadencja senatorska. W wyznaczonym dniu każda izba głosowała oddzielnie. Jeżeli ta sama osoba uzyskała większość w obu izbach, następnego dnia o godzinie 12:00 ogłaszano jej wybór na wspólnym posiedzeniu. W przypadku rozbieżności izby przechodziły do wspólnego głosowania imiennego; do wyboru wymagana była większość obecnych członków legislatury. Jeśli senator nie został wybrany, legislatura miała obowiązek przeprowadzić co najmniej jedno wspólne głosowanie dziennie aż do zakończenia sesji lub wyłonienia zwycięzcy. Mandat senatorski przypadał zazwyczaj kandydatowi popieranemu przez klub parlamentarny partii dysponującej większością w legislaturze stanowej.
Partia Republikańska w Pensylwanii od momentu powstania w połowie lat 50. XIX wieku była podzielona na dwie główne frakcje, co wynikało z jej koalicyjnego charakteru – połączenia byłych członków Partii Demokratycznej i byłych wigów. W okresie poprzedzającym wybory senatorskie w 1867 roku frakcja wywodząca się z demokratów skupiała się wokół byłego senatora i sekretarza wojny, Simona Camerona, natomiast środowisko byłych wigów reprezentował gubernator . Konflikt między nimi rozpoczął się już w 1855 roku, gdy obaj ubiegali się o poparcie Partii Nic Niewiedzących w walce o mandat senatorski.
Cameron dwukrotnie reprezentował Pensylwanię w Senacie Stanów Zjednoczonych. W 1845 roku, jeszcze jako członek Partii Demokratycznej, został wybrany przez Zgromadzenie Ogólne Pensylwanii na dokończenie kadencji zwolnionej przez Jamesa Buchanana w związku z objęciem stanowiska sekretarza stanu. Ponownie wybrano go w 1857 roku – już jako republikanina. W 1861 roku zrezygnował z mandatu, by objąć urząd sekretarza wojny w gabinecie prezydenta Abrahama Lincolna; jego miejsce w Senacie zajął David Wilmot. Z funkcji sekretarza ustąpił w styczniu 1862 roku pod naciskiem prezydenta i Kongresu w okresie wojny secesyjnej. Niedługo później został mianowany posłem Stanów Zjednoczonych w Rosji, z którego to stanowiska również wkrótce zrezygnował. W 1863 roku był kandydatem republikanów w kolejnych wyborach senatorskich, jednak mandat przypadł wówczas przedstawicielowi Partii Demokratycznej.
Curtin, z zawodu prawnik, był wcześniej aktywnym działaczem Partii Wigów i jednym z jej mówców w kampaniach wyborczych od roku 1840. Po udzieleniu wsparcia Jamesowi Pollockowi w wyborach gubernatorskich w 1855 roku objął stanowisko sekretarza stanu Pensylwanii. Wkrótce stał się politycznym przeciwnikiem Camerona, sprzeciwiając się jego kandydaturze do Senatu w 1857 roku. W 1860 roku sam zdobył republikańską nominację na gubernatora – wbrew sprzeciwowi Camerona, który wówczas żywił własne ambicje prezydenckie. Curtin zdobył nominację, natomiast delegacja Pensylwanii poparła Camerona jako „ulubionego syna stanu” w głosowaniu na kandydata na prezydenta. Curtin mimo to działał na rzecz pokonania kandydatury Camerona i po wyborze Abrahama Lincolna oraz własnym zwycięstwie w wyborach gubernatorskich usiłował nie dopuścić do objęcia przez Camerona stanowiska w gabinecie federalnym. Cameron w 1863 roku starał się udaremnić ponowną nominację Curtina, ale Curtin uzyskał drugą trzyletnią kadencję. W liście do Lincolna Cameron napisał: „jest wielu dobrych republikanów i pobożnych chrześcijan, którzy z przyjemnością zobaczyliby go [Curtina] w piekle”.
, urzędujący senator, którego mandat miał być obsadzony w 1867 roku, również z zawodu prawnik, w przeszłości był mówcą Partii Wigów. Zyskał reputację znakomitego adwokata, a następnie także prokuratora. Do Partii Republikańskiej przystąpił w 1856 roku. Przeciwnik rozszerzania niewolnictwa na terytoria federalne, popierał Abrahama Lincolna, zasiadając w kolegium elektorów Pensylwanii i oddając na niego głos. Choć pozostawał stosunkowo mało znany, w 1861 roku pokonał Davida Wilmota w walce o republikańską nominację senatorską, zdobywając mandat na sześcioletnią kadencję. W Senacie Cowan wypracował sobie opinię polityka niezależnego i głosował przeciwko najbardziej represyjnym aktom prawnym okresu wojny secesyjnej, co wywoływało oburzenie ze strony wielu członków Kongresu oraz prasy. Po zakończeniu wojny domowej stał się sojusznikiem prezydenta Andrew Johnsona – demokraty, który w 1864 roku kandydował na wiceprezydenta u boku Lincolna z ramienia Partii Unii Narodowej, a po zamachu na Lincolna w 1865 roku objął urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych.
Przygotowania W styczniu 1863 roku Cameron poniósł porażkę w wyborach senatorskich, przegrywając z stosunkiem głosów 67 do 65. Natychmiast po tej klęsce rozpoczął przygotowania do następnych wyborów do Senatu Stanów Zjednoczonych, zaplanowanych na 1867 rok. W tym celu przystąpił do odbudowy swojej osobistej organizacji politycznej – rozległej sieci przyjaciół i zwolenników działających w całym stanie – która w okresie jego nieobecności w Pensylwanii została zaniedbana. Porażka Camerona – od utraty stanowiska w gabinecie federalnym po klęskę w walce o reelekcję do Senatu – w połączeniu ze zwycięstwem Curtina w wyborach gubernatorskich w 1863 roku spowodowała, że w stanowej Partii Republikańskiej przewagę zdobyła frakcja byłych wigów. Podczas gdy Cameron znajdował się na skraju politycznej kompromitacji, Curtin – nazywany „przyjacielem żołnierza” – cieszył się uznaniem za sposób, w jaki kierował Pensylwanią w okresie wojny secesyjnej.
Cameron wzmocnił swoją pozycję, odzyskując przychylność Lincolna poprzez wsparcie reelekcji prezydenta. Na jego prośbę zorganizował wśród republikańskich członków legislatury stanowej list do prezydenta, w którym wzywano go do ubiegania się o drugą kadencję – Cameron trzydzieści lat wcześniej sam redagował podobny „spontaniczny” list na rzecz Andrew Jacksona w analogicznej sytuacji. Zatroszczył się również o to, by Pensylwania wysłała na konwencję Partii Unii Narodowej w 1864 roku jednolitą delegację popierającą Lincolna; jednocześnie zapewnił poparcie dla Andrew Johnsona, wojskowego gubernatora Tennessee, którego Lincoln chciał mieć jako kandydata na wiceprezydenta. Jesienią Cameron prowadził kampanię na rzecz Lincolna, a wdzięczność ponownie wybranego prezydenta przełożyła się na udział w rozdzielaniu federalnych stanowisk i posad, co pozwoliło Cameronowi utrzymać lojalność swoich zwolenników dzięki możliwości obsadzania ich w urzędach cywilnych i wojskowych. Kontrola Curtina nad patronatem stanowym nie mogła się równać z wpływem Camerona na nominacje federalne; gubernator i jego stronnicy skarżyli się na faworyzowanie Camerona.
Zamach na Lincolna w kwietniu 1865 roku zmienił układ sił w systemie rozdzielania patronażu, wywołując konflikty o obsadę urzędów federalnych i stanowych. Sytuację komplikował fakt, że wielu urzędników (zwłaszcza naczelnicy poczt) otrzymało nominacje jeszcze za prezydentury Lincolna na czteroletnie kadencje. W większości tych sporów zwyciężył Cameron, który m.in. zachował dla swojego zwolennika lukratywne stanowisko naczelnika poczty w Filadelfii. Stronnicy Curtina, wspierani przez frakcję skupioną wokół kongresmena Thaddeusa Stevensa, zdołali jednak skutecznie zablokować kandydatów Camerona na urząd prokuratora generalnego oraz przewodniczącego stanowego komitetu Partii Republikańskiej – były to stanowiska, na których Cameronowi zależało. To zwycięstwo dało Curtinowi znaczącą przewagę polityczną w przededniu decydującego roku 1866.
Kampania mały|Gubernator Andrew Curtin W strategii Camerona decydujące znaczenie miały wyniki wyborów stanowych zaplanowanych na 1866 rok, które obsadzały trzy kluczowe stanowiska: urząd gubernatora (kadencja ustępującego Curtina kończyła się w 1867 roku), stanowisko sekretarza stanu (mianowane przez gubernatora) oraz funkcję spikera Izby Reprezentantów stanu. Kontrola nad tymi pozycjami zapewniała władzę nad legislaturą – spikerzy obu izb mogli rozdzielać miejsca w najważniejszych komisjach wśród posłów lojalnych wobec danego kandydata na senatora, natomiast gubernator i sekretarz stanu dysponowali systemem patronażu stanowego. Zarówno frakcja Camerona, jak i obóz Curtina dążyły również do wpływu na lokalne konwencje partyjne, które wybierały republikańskich kandydatów do legislatury stanowej. Curtin, sprawujący urząd przez dwie kolejne kadencje, zgodnie z konstytucją Pensylwanii z 1838 roku nie mógł ubiegać się o trzecią kadencję z rzędu.