, urzędujący senator, którego mandat miał być obsadzony w 1867 roku, również z zawodu prawnik, w przeszłości był mówcą Partii Wigów. Zyskał reputację znakomitego adwokata, a następnie także prokuratora. Do Partii Republikańskiej przystąpił w 1856 roku. Przeciwnik rozszerzania niewolnictwa na terytoria federalne, popierał Abrahama Lincolna, zasiadając w kolegium elektorów Pensylwanii i oddając na niego głos. Choć pozostawał stosunkowo mało znany, w 1861 roku pokonał Davida Wilmota w walce o republikańską nominację senatorską, zdobywając mandat na sześcioletnią kadencję. W Senacie Cowan wypracował sobie opinię polityka niezależnego i głosował przeciwko najbardziej represyjnym aktom prawnym okresu wojny secesyjnej, co wywoływało oburzenie ze strony wielu członków Kongresu oraz prasy. Po zakończeniu wojny domowej stał się sojusznikiem prezydenta Andrew Johnsona – demokraty, który w 1864 roku kandydował na wiceprezydenta u boku Lincolna z ramienia Partii Unii Narodowej, a po zamachu na Lincolna w 1865 roku objął urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych.