Cameron wzmocnił swoją pozycję, odzyskując przychylność Lincolna poprzez wsparcie reelekcji prezydenta. Na jego prośbę zorganizował wśród republikańskich członków legislatury stanowej list do prezydenta, w którym wzywano go do ubiegania się o drugą kadencję – Cameron trzydzieści lat wcześniej sam redagował podobny „spontaniczny” list na rzecz Andrew Jacksona w analogicznej sytuacji. Zatroszczył się również o to, by Pensylwania wysłała na konwencję Partii Unii Narodowej w 1864 roku jednolitą delegację popierającą Lincolna; jednocześnie zapewnił poparcie dla Andrew Johnsona, wojskowego gubernatora Tennessee, którego Lincoln chciał mieć jako kandydata na wiceprezydenta. Jesienią Cameron prowadził kampanię na rzecz Lincolna, a wdzięczność ponownie wybranego prezydenta przełożyła się na udział w rozdzielaniu federalnych stanowisk i posad, co pozwoliło Cameronowi utrzymać lojalność swoich zwolenników dzięki możliwości obsadzania ich w urzędach cywilnych i wojskowych. Kontrola Curtina nad patronatem stanowym nie mogła się równać z wpływem Camerona na nominacje federalne;
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Wybory do Senatu Stanów Zjednoczonych w Pensylwanii w 1867 roku · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.