Rozpoczęła ona działalność 25.06.1945 r. z siedzibą w Koszalinie. Zachodnio-Pomorska Chorągiew Harcerek powstała pod koniec lipca 1945 r. z siedzibą w Koszalinie. Jej pierwszą komendantką została podharcmistrz Maria Zamojska. Na początku 1947 r. zastąpiła ją Irena Makowiecka mianowana przez Naczelniczkę Harcerek rozkazem z dnia 17.02.1947 r. W lutym 1946 r. Komendy Chorągwi przeniosły się do Szczecina. W 1948 r. nastąpiła zmiana w Chorągwi Harcerzy. Od 12 grudnia komendantem został Mieczysław Kłos.
W roku 1945 i 1946 harcerki realizowały zadania w ramach „Służby Dziecku”. W Stargardzie urządzono „Dom Matki i Dziecka”, a w innych hufcach świetlice. Przeprowadzano zbiórki pieniędzy na Domy Dziecka. Harcerze prowadzili drużyny zuchowe. Ważnym zadaniem była „Służba dla Ziem Odzyskanych” (w pierwszym okresie drużyny i hufce Pomorza Zachodniego podejmowały działania z własnej inicjatywy): pomagano Państwowemu Urzędowi Repatriacyjnemu – pełniono dyżury na dworcach i w punktach dożywiania; pomagano władzom bezpieczeństwa – pełnienie służby porządkowej przez harcerzy, np.