W tym czasie Donissan opowiada ojcu Menou-Segrais o wydarzeniach minionej nocy, w tym o swoim nowym darze. Menou-Segrais radzi, by – jeśli Donissan wierzy w prawdziwość tego zjawiska – zgłosił je biskupowi. W trakcie rozmowy do pokoju wpada gospodyni z wiadomością o samobójstwie Żermeny. Donissan natychmiast udaje się do jej domu i znajduje dziewczynę jeszcze żywą. Błaga go, by zabrał ją do kościoła, by tam mogła umrzeć; Donissan spełnia jej prośbę, mimo sprzeciwu ojca i dr. Galleta. Jego czyn zostaje potępiony przez władze kościelne. Donissan musi odpokutować swoją nieroztropność, podejmując pokutę w klasztorze. Pięć lat później zostaje mianowany proboszczem parafii w Lumbres.

„Święty z Lumbres” Świadoma jego świętości i dobrych uczynków, kobieta z pobliskiej wioski wzywa Donissana, by uzdrowił jej syna. Donissan przybywa jednak zbyt późno – chłopiec już nie żyje. Miejscowy kapłan, ojciec Sabrioux, zachęca go, by mimo to spróbował dokonać cudu i przywrócić dziecko do życia. Donissan wraca więc do ciała chłopca, unosi je w gest przypominający podniesienie hostii i sprawia, że zmarły otwiera oczy.