Był to jedyny raz, gdy zasada ta została zastosowana; począwszy od kolejnego sezonu obrońcy tytułu, podobnie jak wszystkie inne drużyny, musieli rozpoczynać rywalizację od pierwszej rundy.

W pierwszej rundzie Oxford University zmierzył się z Crystal Palace – był to jeden z dwóch meczów Pucharu Anglii rozegranych 26 października na stadionie Kennington Oval w Londynie. Studenci objęli prowadzenie 3:0, a choć rywale zdołali zdobyć dwie bramki, Oxford zwyciężył 3:2. Cztery tygodnie później, w drugiej rundzie, Oxford pokonał na wyjeździe Clapham Rovers 3:0. W trzeciej rundzie drużyna uniwersytecka wyeliminowała finalistów poprzedniego sezonu – Royal Engineers – wygrywając 1:0. W ćwierćfinale (jedyne spotkanie tej fazy z powodu licznych wolnych losów) odniósł zwycięstwo nad Maidenhead 4:0. W półfinale przeciwnikiem drużyny oksfordzkiej miał być Queen’s Park – najsilniejszy wówczas klub szkocki – który otrzymał bezpośredni awans do tej rundy, by ograniczyć koszty podróży. Ze względu na trudności finansowe Szkoci ostatecznie wycofali się z dalszej rywalizacji, dzięki czemu Oxford University awansował do finału walkowerem.

Mecz Przebieg thumb|220x220px|Arthur Kinnaird (uwieczniony na karykaturze z 1912 roku) był gwiazdą drużyny Wanderers