Jako aktualni posiadacze pucharu Wanderers mieli prawo wyboru miejsca rozegrania finału. Klub nie posiadał własnego stadionu, dlatego wskazano Lillie Bridge w londyńskiej dzielnicy West Brompton. Podobnie jak w przypadku obowiązującej wówczas reguły „challenge”, był to jedyny finał w historii rozgrywek, w którym zwycięzcy poprzedniej edycji mogli zdecydować o wyborze obiektu. Mecz zaplanowano na ten sam dzień co coroczne regaty Oxford–Cambridge. Aby umożliwić kibicom i zawodnikom udział w obu imprezach, zdecydowano, że finał rozpocznie się rano. Zaplanowany na godzinę 11:00 mecz rozpoczął się ostatecznie z półgodzinnym opóźnieniem. Współczesne źródła podają frekwencję na 3000, co stanowiłoby wzrost w stosunku do 2000 osób obecnych na pierwszym finale w 1872 roku. Z kolei relacja „London Daily Chronicle” opublikowana zaraz po meczu twierdziła, że na trybunach znajdowało się „nie więcej niż 150 osób”.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Finał Pucharu Anglii w piłce nożnej (1873) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.