Śmierć ojca, który sprzeciwiał się jej ambicjom, oraz wyjazd chorej matki na kurację, umożliwiły jej większą swobodę i rozwój kariery literackiej.

Zaczęła wówczas otwarcie nawiązywać kontakty ze środowiskiem artystycznym, w tym z poetą Albertem Verweyem, przedstawicielem ruchu „Tachtigers” (Lata 80.). Wcześniej odwiedzała go potajemnie; po 1892 roku ich relacja stała się jawna i przerodziła w przyjaźń oraz współpracę literacką. Zaprzyjaźniła się również z żoną Verweya, Kitty van Vloten.

Debiut literacki i wejście w świat sztuki W 1893 roku Henriette zadebiutowała jako poetka, publikując cykl sześciu sonetów na łamach pisma literackiego De Nieuwe Gids. Jej twórczość spotkała się z pozytywnym przyjęciem środowiska krytycznoliterackiego. Willem Kloos, czołowy przedstawiciel ówczesnej literatury holenderskiej, określił ją mianem „największej żyjącej poetki”. Jej wczesna poezja, osadzona w estetyce „Tachtigers”, zdradzała wpływy romantyzmu Percy’ego Bysshe Shelleya oraz filozofii Spinozy.

Ważnym momentem formacyjnym było spotkanie z malarzem Janem Tooropem w nadmorskim Katwijk. Toorop, znany symbolista, wywarł na niej wpływ, który w swoich wspomnieniach opisała jako punkt zwrotny inspirujący do poszukiwania nowych form ekspresji.