Zjawisko sykofancji od dawna stanowi przedmiot analiz psychologii osobowości oraz socjologii życia publicznego. We wczesnych ujęciach psychoanalitycznych opisywane było jako forma kompensacji lęku, poczucia niższości i zależności, w której jednostka poszukuje bezpieczeństwa poprzez przesadne chwalenie osób postrzeganych jako silniejsze lub ważniejsze.
W badaniach socjologicznych sykofancja analizowana jest m.in. w kontekście organizacji biurokratycznych, instytucji politycznych i środowisk artystycznych, gdzie pochlebstwo oraz zachowania serwilistyczne mogą służyć podtrzymywaniu hierarchii, klientelizmu i nieformalnych sieci wpływu. Zwraca się uwagę, że sykofantyczne wzorce komunikacji sprzyjają zaniżaniu jakości informacji zwrotnej, ukrywaniu problemów i podejmowaniu decyzji na podstawie zafałszowanego obrazu rzeczywistości, ponieważ osoby zależne unikają wyrażania krytycznych opinii wobec przełożonych.
W relacjach interpersonalnych sykofancja bywa interpretowana jako strategia autoprezentacji i ingracjacji, odróżniająca się od zwykłej uprzejmości intensywnością oraz instrumentalnym charakterem pochwał.