Dworce autobusowe w Polsce mały|Dworzec autobusowy Warszawa Zachodnia W Polsce prawo definiuje dworzec jako miejsce przeznaczone do odprawy pasażerów, zawierające przystanki komunikacyjne, punkt sprzedaży biletów oraz punkt informacji., przy czym rozróżnia „dworzec” i „przystanek”. Standard wyposażenia dworców w Polsce jest zróżnicowany. W małych miastach obiekty ograniczają się do zadaszonych peronów z niewielkim pawilonem lub bez budynku. W województwie podkarpackim większość miejsc odprawy nie spełnia wymogów prawnych – tylko nieliczne obiekty posiadają wszystkie obligatoryjne elementy (przystanki, punkt sprzedaży biletów, punkt informacji) w jednej strukturze.

Dworce autobusowe w Polsce zaczęły powstawać stosunkowo późno, dopiero w latach 30. XX wieku. Wcześniej, mimo że komunikacja autobusowa funkcjonowała od początku XX wieku, autobusy korzystały z przystanków na ulicach, placów miejskich lub z poczekalni na dworcach kolejowych. Jednym z pierwszych miejskich dworców autobusowych w Polsce był dworzec w Bydgoszczy, który powstał w 1933 roku na placu Kościeleckich. Parterowy budynek zaprojektował inżynier architekt Bogdan Raczkowski, a obiekt zawierał biuro, poczekalnię z bufetem, pokój dla personelu oraz toalety.