Pociągi dalekobieżne kursują zwykle po liniach magistralnych, zatrzymując się głównie w większych węzłach (co sprzyja wyższej prędkości) oraz oferując standard dostosowany do dłuższych podróży (m.in. układ miejsc siedzących, częściej wydzielone strefy, usługi pokładowe). W części państw przewozy dalekobieżne są realizowane jako oferta komercyjna, natomiast w innych – w całości lub na wybranych relacjach – w ramach kontraktów publicznych; modele dostępu do rynku (np. koncesje/tendering vs. otwarty dostęp) różnią się pomiędzy krajami.
W praktyce regulacyjnej (np. w dokumentach dotyczących dostępu do infrastruktury usługowej – stacji pasażerskich) spotyka się dodatkowe podziały na „ruch dalekobieżny” i „ruch regionalny”, wykorzystywane m.in. w kontekście zasad dostępu i opłat; takie rozróżnienia w Polsce były przedmiotem rozstrzygnięć Prezesa UTK.
Cechy połączeń mały|Wagon restauracyjny mały|Tablica z informacją o opóźnieniach pociągów. W praktyce pociągi dalekobieżne odróżnia się od pociągów regionalnych i aglomeracyjnych głównie cechami oferty i organizacji przewozów, a nie jednym uniwersalnym progiem kilometrów.